ก็อตเป็นเด็กหนุ่มช่างฝัน ชอบเสียงดนตรี ชอบเดินทาง
แต่งตัวปอนๆตามแบบนักดนตรีร็อคที่ก็อตชื่นชม
ภาพลักษณ์แปลกแยกจากสังคมของร็อคเกอร์บางคนประทับใจก็อต
เพราะก็อตเองก็รู้สึกแปลกแยกกับสังคมและโลกรอบข้าง
บางครั้งก็อตก็เหงาและน้อยเนื้อต่ำใจอะไรบางอย่าง
การได้เล่นกีต้าร์ ร้องเพลงและแต่งตัวเลียนแบบนักดนตรีที่ก็อตชื่นชม
จึงทำให้ก็อตรู้สึกอบอุ่นและมีความหมาย

ดุลก็เป็นคนช่างฝัน แต่เป็นความฝันคนละชนิดกับก็อต
ลึกๆแล้วดุลเป็นคนเชื่อมั่นในตัวเองมากกว่าก็อต
ดุลฟังเพลงหลายประเภท ทั้งเพลงป็อบ ร็อค แจ็ซ รึธึ่ม
ต่างจากก็อตที่เน้นแต่ฮาร์ดร็อคที่หม่นทึม
เทียบกับก็อตแล้วดุลมีทัศนคติและความสามารถทางศิลปะที่เปิดกว้างกว่า
และแปลกแยกกับสังคมน้อยกว่า
ขณะที่ก็อตขาดความเชื่อมั่นและแสวงหาใครสักคนมาเข้าใจ
ดุลกลับเก็บความเข้าใจและความเชื่อมั่นที่ตัวเองมีเพื่อรอมอบให้ใครสักคน

ปริญเป็นหญิงสาวอ่อนโยน และมีเสน่ห์
เสน่ห์ของปริญไม่ใช่มาจากรูปร่างหน้าตา แต่เกิดจากบุคลิกที่สำคัญบางอย่างของปริญ
นั่นคือความเห็นอกเห็นใจคนอื่นจากใจจริง
ความงดงามที่เกิดจากหัวใจใสซื่อ ขี้เล่น อ่อนโยน ที่พร้อมที่จะหยิบยื่นมิตรภาพให้กับคนทุกคน
เป็นเสน่ห์ที่ละลายความรู้สึกของคนหนุ่มช่างฝันทุกคนที่เข้าใกล้ปริญให้ติดตรึงกับความรู้สึกที่ยากไถ่ถอน

ถ้าเทียบกับก็อตและดุลแล้ว
ปริญผ่านประสบการณ์ที่เรียกว่าความรักมามากกว่า
มากกว่าที่ไม่ใช่หมายถึงจำนวนคนรัก แต่เป็นปริมาณของความรู้สึกที่ปริญทุ่มเทให้ใครสักคน
อย่างหมดหัวใจ แม้บางครั้งผลลัพธ์ที่ออกมาจะทำให้ปริญเจ็บร้าว แต่ปริญก็เรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน
และแยกแยะความรู้สึกที่เกิดขึ้น ทำความเข้าใจมันและเติบโตไปพร้อมความเจ็บปวดนั้น
ปริญเรียนรู้จากหัวใจตัวเอง จากอดีตสู่ปัจจุบัน ก่อรูปเป็นสำนึกเรื่องความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างชัดเจน

ก็อตและปริญพบกันในงานดนตรีร็อคงานหนึ่ง
ปริญแต่งตัวง่ายๆยืนอยู่หน้าเวทีกับเพื่อน ก็อตมาคนเดียวและยืนอยู่ข้างลำโพงตรงมุมเวที
ปริญเป็นฝ่ายเดินมาหาก็อตและยื่นน้ำดื่มให้
ปริญคิดว่าก็อตคงหิวน้ำเพราะเห็นก็อตยืนตะโกนร้องเพลงตามนักร้องมาเป็นชั่วโมง
ใจหนึ่งก็รู้สึกเห็นใจก็อตที่มาคนเดียว ดูโดดเดี่ยวและเหงาเศร้า
ปริญรู้สึกทนไม่ได้ที่จะเห็นใครสักคนที่อยู่ในโลกเพียงลำพัง
เพราะปริญได้เรียนรู้จากประสบการณ์ของตัวเองว่า
โลกตามลำพังนั้นมันโหดร้ายกับมนุษย์คนหนึ่งมากแค่ไหน
ปริญตัดสินใจเดินเอาน้ำไปให้ก็อต
เพราะต้องการเคาะประตูห้องให้ก็อตได้ยินว่าโลกข้างนอกยังมีมิตรภาพที่สวยงาม
แต่สำหรับก็อตรอยยิ้มของปริญเหมือนแสงสว่างที่ส่องมาในคุกมืดที่ก็อตขังตัวเองมาเป็นแรมปี
ก็อตรวบรวมความกล้าเพื่อขอเบอร์ปริญ
ปริญเขียนมันใส่มือที่เปียกเหงื่อของก็อต

ดุลเดินทางมาลงหลักปักฐานที่เมืองแห่งนี้ได้ไม่นาน
สำหรับดุล การลงหลักปักฐานมีความหมายมากกว่าการดำรงชีพ
แต่มันคือการเติมเต็มความสมบูรณ์ของภาพเขียนแห่งชีวิต
ในเฟรมที่ดุลใช้ละเลงสีน้ำเพื่อแต้มความหมายให้กับชีวิต
มันยังขาดบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญที่สุด
ไม่ใช่หน้าที่การงาน ไม่ใช่การแสวงหาทางเศรษฐกิจ ไม่ใช่ชื่อเสียง
แต่เป็นผู้หญิงสักคนที่ดุลจะมอบความหมายทุกอย่างในชีวิตของเขาให้ไว้ในหัวใจเธอ
เส้นสีสุดท้ายที่สำคัญที่สุด ที่ดุลจะเติมลงไปในภาพวาดของชีวิตตัวเอง

ตอนที่ดุลเดินออกจากงานคอนเสิร์ต
มีมือถือสีแดงตกอยู่ตกทางเดินออกจากงาน
ดุลเก็บขึ้นมาแล้วรู้สึกว่า น่าจะเป็นของผู้หญิง ลึกๆตอนนั้น ดุลรู้สึกแปลกๆคล้ายมีลมหนาววูบหนึ่งพัดมา

สองวันถัดมา
ปริญถึงเพิ่งรู้ตัวว่าทำมือถือหาย
เธอโทรเข้าเครื่องตัวเอง เสียงตอบกลับมาตามสายเป็นเสียงผู้ชายที่น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอ
เขาจัดแจงนัดปริญที่ร้านกาแฟเพื่อนำมือถือไปคืน
ในขณะที่ดุลนั่งรอปริญด้วยความรู้สึกที่อธิบายกับตัวเองไม่ถูก
เสียงโทรศัพท์ของปริญก็ดังขึ้น
เป็นเบอร์ที่ไม่ได้เมมชื่อ เสียงตามสายเป็นเสียงผู้ชายติดอ่างที่ดูขาดความมั่นใจ
ดุลบอกว่าตอนนี้ปริญยังไม่อยู่ สักครู่จะให้โทรกลับ
ก็อตวางสายด้วยความรู้สึกปั่นป่วน

ความสัมพันธ์ก่อรูปร่างขึ้นตามอัตวิสัยของมนุษย์แต่ละคน
แม้ในเหตุการณ์เดียวกัน สถานที่และเวลาเดียวกัน
คำอธิบายต่อปรากฏการณ์ทางความรู้สึกนั้นยังแตกต่างกันไปตามจิตสำนึกเฉพาะของหัวใจแต่ละดวง
หลังจากวันนั้นก็อตไม่กล้าโทรหาปริญอีก
ขณะที่ดุล โทรหาปริญเป็นระยะๆ

ปริญ หญิงสาวผู้อ่อนโยนต่อความรู้สึกของมนุษย์
เธอไม่การให้โลกนี้มีคนเหงา เศร้า และโดดเดี่ยว
เธอต้องการให้โลกรอบข้างที่เธอมองไป มีแต่ดอกไม้แห่งความปรารถนาดี
สวนดอกไม้ที่เธอปลูก เป็นที่แวะพักให้คนจรผู้แปลกเปลี่ยวและเคว้งคว้าง
หลายครั้งหลายหนที่คนจรผู้หิวกระหายความรัก
หลงใหลในดินแดนแห่งพฤกษาอันหอมหวานที่เธอสร้างขึ้น
หลงใหลในเกสรหวานล้ำที่เธอหยิบยื่นให้
พวกเขาเริ่มเปลี่ยนความปรารถนาจากเพียงแค่แวะพักและชื่นชมสวนไม้ดอกแห่งมิตรภาพ
มาเป็นต้องการครอบครองสวนดอกไม้ทั้งหมดแต่ผู้เดียวตลอดกาล

ด้วยความอ่อนโยนของปริญเธอมิอาจขับไล่ใครออกจากสวนดอกไม้แห่งนี้
แต่เธอก็ไม่อาจทนเห็นความปวดร้าวของเขา
เธอพร่ำพยายามบอกพวกเขาว่า
สวนดอกไม้นี้ ไม่อาจเป็นของใครคนใดคนหนึ่ง
เธอเพียรปลูกมันขึ้น ทะนุถนอมมันเพื่อที่จะให้คนที่ค้นพบความหมายที่สวยงามของความสัมพันธ์
ได้ร่วมดื่มด่ำและชื่นชมความหอมหวานและงดงามของมิตรภาพที่มีอยู่จริง
และขออย่าได้พยายามครอบครองมันเลย

เธอเองมิได้ปฏิเสธความรัก
เพียงแต่เธอไม่ได้ตามหา เธอพร้อมที่จะอยู่กับสวนดอกไม้แห่งมิตรภาพ
กับคนจรที่ปรารถนาจะเข้ามาพักพิง โดยที่ไม่ต้องมอบมันให้ใครครอบครองเพียงคนเดียว
เท่านี้ชีวิตก็เป็นสิ่งสวยงามแล้ว
เธอเติบโตเกินกว่าจะแสวงหาใครสักคน

การที่เหล่าคนจรผู้โหยหิวในความรักพยายามครอบครองมัน แต่ไม่สำเร็จ
ทำให้หลายคนประณามเธอว่าขังตัวเองในสวนดอกไม้เพียงลำพังด้วยความขี้ขลาดและหวาดกลัว
หลายคนพาลชิงชังและคืนดอกไม้แห่งมิตรภาพให้เธอ
นับวันเธอยิ่งกลับรู้สึกรันทด ที่ความปรารถนาดีกลับทำร้ายให้เธอเป็นฝ่ายโดดเดี่ยวในสวนดอกไม้

ตั้งแต่ความสัมพันธ์ระหว่างปริญและดุลก่อตัวขึ้น ผ่านการพูดคุยหลายๆครั้ง
ปริญก็รู้สึกว่า ดุลเป็นคนน่าสนใจ รู้สึกยินดีที่เขาเดินเข้ามาในสวนดอกไม้
เธอเปิดสวนต้อนรับเขาด้วยความอ่อนโยนและอบอุ่น
เธอชอบให้สวนดอกไม้แห่งมิตรภาพมีคนอย่างดุลอยู่
มันทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตก็มีแง่มุมสวยงามของมัน

ส่วนดุลเกิดความเชื่อมั่นว่ากำลังพบส้นสีสุดท้ายที่ตัวเองกำลังตามหา
เขาเองหลงมนต์สะกดแห่งสวนดอกไม้ที่ปริญเปิดให้เข้ามา
ดุลไม่ลังเลเลยว่า ที่คือสถานที่ที่เขาต้องการลงหลักปักฐาน
เขาคิดเช่นเดียวกับคนจรหลายคนที่เคยหลงเข้ามาว่า
เขาจะสามารถทำให้เธอคลายความหวาดวิตกในความสัมพันธ์
และยอมรับเขาอย่างเต็มหัวใจ ไม่ใช่แค่มิตรภาพ แต่เป็นความรักและการครองคู่
ดุลแบกความฝันมาเต็มหัวใจ และพร้อมจะฝังมันลงบนผืนดินในสวนดอกไม้นี้
เขาบอกความในใจของตัวเองให้ปริญรับรู้อย่างรวดเร็ว

พอปริญรู้ความในใจของดุล ปริญร้สึกตกใจและรีบบอกดุลว่า หยุดไว้ก่อนเถิด
อย่าให้มิตรภาพที่ดีต้องถูกทำลายลงเลย
คนจรหลายคนที่จากเธอไปตลอดกาล เธออาจไม่ใยดี
แต่ก็มีคนจรหลายคน ที่เธออยากให้เขาแวะเวียนมาที่สวนดอกไม้แห่งนี้อีก
ขอเพียงแต่เขาอย่าได้พยายามครอบครองมันเลย
ปริญรู้สึกว่า บางครั้งมิตรภาพก็เป็นสิ่งสวยงามไม่แพ้ความรักแบบหนุ่มสาว
การได้ดำรงอยู่ท่ามกลางมิตรภาพที่ดี ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ชีวิตมีคุณค่าได้
เธอไม่ได้ปฏิเสธความรักแบบหนุ่มสาว เพียงแต่เธอไม่ต้องการให้มันเกิดจากความเห็นอกเห็นใจ
เพราะความเห็นอกเห็นใจ มันเป็นสิ่งที่เธอมีให้กับทุกคนอยู่แล้ว
สำหรับเธอ ความรักที่แท้จริง ไม่ใช่ความเห็นใจ ไม่ใช่ความสงสาร
แต่มันเกิดขึ้นเอง แจ่มชัดในความรู้สึก ท่วมท้นในความปรารถนาต่อกันและกัน
ต้องไม่ใช่การจำนนต่อความรู้สึกที่ถูกไล่ต้อนไปจนมุม
และไม่ต้องอาศัยเวลาเป็นตัวบ่มเพาะ
เธออธิบายให้ใครฟังไม่ได้

แต่ความหอมหวานของสวนดอกไม้แห่งนี้
มีอานุภาพเกินกว่าที่ดุลจะห้ามใจ
เขาเชื่อว่าถ้าเขามุ่งมั่นพอ
ปริญต้องเปิดรับเขาเข้าสู่หัวใจส่วนลึก มากกว่าที่จะขีดเส้นไว้แค่มิตรภาพ
เขาเชื่อว่าเวลา จะเป็นตัวพิสูจน์ทุกสิ่งทุกอย่าง
เขาเพียง อดทน และรอคอย
แล้วสักวันหนึ่งเขาจะปาดพู่กันลงบนภาพชีวิตเป็นครั้งสุดท้าย

เมื่อคนหนึ่งเชื่อเรื่องเวลา แต่อีกคนคิดว่าไม่ใช่
เวลาของทั้งคู่จึงเดินสวนกัน
และก็จะมีแต่เวลาเท่านั้นที่จะพิสูจน์คำตอบของทั้งคู่

เมื่อปริญพยายามยืนยันในมิตรภาพ
ดุลเองกลับมุ่งมั่นมากขึ้น และจมลงไปกับความรักที่ก่อตัวมากขึ้นทุกวัน
จนหลายครั้งที่ดุลเศร้าและเหงา ปริญเองก็อดสะเทือนใจไม่ได้ และหยิบดอกไม้ให้เขา
หวังให้เขาร่าเริงขึ้น สดชื่นขึ้น

ดอกไม้ดอกหนึ่ง ผู้ให้และผู้รับย่อมมีคำอธิบายที่แตกต่างกัน
ความเห็นอกเห็นใจคือความรักหรือเปล่า
แม่ชีเทเรซ่าเห็นอกเห็นใจผู้เจ็บป่วยคือความรักหรือเปล่า
ความสะเทือนใจเมื่อเห็นใครสักคนโดดเดี่ยวคือความรักหรือเปล่า
ความรู้สึกงดงามเมื่อมีใครยื่นดอกไม้ให้คือความรักหรือเปล่า
บางทีสิ่งสำคัญก็ไม่อาจเห็นได้ด้วยตา
ความรักก็เช่นกัน ที่ต้องสัมผัสมันด้วยหัวใจ
ต่างก็ตรงที่ว่า
ความรักก็เป็นสิ่งที่เป็นนามธรรมและเป็นอัตวิสัยส่วนตน
เกินกว่าที่มนุษย์จะสามารถเข้าใจได้ตรงกัน

ถ้าปริญชัดเจนในหัวใจของตัวเอง ดุลก็เช่นกัน
ดอกไม้ ดอกเดียวกัน แต่ความหมายของมันลึกซึ้งและมีคุณค่าต่างกัน
ขึ้นกับคำอธิบายของผู้ให้และผู้รับ
ใครเลยจะล่วงรู้...

ขณะที่ปริญอยู่ในสวนดอกไม้กับดุล กับความสัมพันธ์ที่ต่างคนต่างอธิบายไปคนละทาง
ก็อตเดินมาที่ประตูสวน และไม่กล้าแม้แต่จะข้ามเข้าไป
ก็อตยืนอยู่บนความสับสนของตัวเอง
เบอร์ของปริญบนฝ่ามือถูกล้างไปนานแล้ว
ก็อตไม่กล้าแม้แต่จะโทรอีกหลังจากที่มีผู้ชายรับสาย
กลิ่นดอกไม้โชยออกมาจากสวน ก็อตได้แต่ยืนจินตนาการถึงหญิงสาว
ที่อาจเดินออกมาจูงมือเขาเข้าไป เด็ดดอกไม้ให้เขาสักดอก นั่งลงบนผืนหญ้าสีเขียว
ดูดอกไม้ไหวเอนตามแรงลม
แต่อีกใจ ก็อตก็กลัวว่าทั้งหมดจะเป็นเพียงภาพฝัน
เขาไม่แน่ใจแม้กระทั่งว่า เธออยากจะให้เขายืนอยู่หน้าประตูสวนหรือไม่
ความเปราะบางหวาดระแวงของก็อตต่อสู้อยู่กับความโหยหาความรัก
ตอกตรึงให้ก็อตยืนนิ่งอยู่หน้าประตูสวนเนิ่นนานจนคล้ายรูปปั้น
เป็นรูปปั้นแห่งความเปลี่ยวเศร้าและเหงาลึกที่ตั้งอยู่หน้าสวนดอกไม้ตลอดกาล

เวลาเป็นสิ่งพิสูจน์ความสัมพันธ์ได้ล่ะหรือ
ความเปลี่ยนแปลงเป็นนิรันดร์ ไม่มีใครรู้อนาคต
แต่บางครั้งมนุษย์เราก็อธิบายไม่ได้ว่า
ภาพบางภาพ ความรู้สึกบางอย่าง คนบางคน เหมือนไม่เคยเลือนหายไปไหน
ในขณะที่บางความสัมพันธ์ที่แตกสะบั้นไป เรากลับไม่รู้สึกแยแส
เหมือนว่า คำอธิบายใดๆในภพชาตินี้ก็ไม่อาจตอบคำถามนี้ได้

บางคนมีชีวิตคู่โดยไม่เคยรู้จักความรักที่แท้จริง
บางคนชัดเจนในความรักในหัวใจตัวเอง แต่มิอาจมีชีวิตคู่ด้วยเงื่อนไขที่โหดร้ายบางอย่าง

สิ่งที่น่าเศร้าก็คือ เราต่างอยู่ในโลกตามลำพังกับคำอธิบายของหัวใจเราเอง
ที่คนอื่นมิอาจเข้าใจ และแม้บางทีความเข้าใจ ก็ไม่ใช่บทสรุปสู่ความสมหวัง

ล้านเม็ดฝนหล่นมาไม่เคยเท่ากันสักเม็ด
ชีวิตแต่ละวันผ่านเลยไปสู่ความตายอย่างน่าเศร้า

ความปรารถนาดีอย่างเดียวอาจไม่ใช่บทสรุปของความรัก
ความใกล้ชิดบางทีก็ไม่ใช่คำตอบ

ความรักมันก็คือความรัก
แล้วเราจะอธิบายให้คนที่เรารักร่วมรับรู้ความรู้สึกที่แจ่มชัดนี้ได้อย่างไร
บางทีเราอาจเป็นเพียงรูปปั้นที่แตกร้าวชำรุดอยู่หน้าประตูสวนดอกไม้ของกันและกัน...